ايستگاه شعر

تفالي به حضرت حافظ 2

سيد سروش موسوي — Tue, 20 Oct 2009 06:19:00 GMT

با سلام

واسه پست امروز از خود حافظ كمك گرفتم

خواستم بدونم نظر ايشون واسه به روز كردن ايستگاه شعر چيه .

اين شعر اومد كه من خيلي دوستش دارم :

نام شعر : روزگاري شد که در ميخانه خدمت مي‌کنم

شعر از : حضرت حافظ

روزگاري شد که در ميخانه خدمت مي‌کنم		در لباس فقر کار اهل دولت مي‌کنم
تا کي اندر دام وصل آرم تذروي خوش خرام		در کمينم و انتظار وقت فرصت مي‌کنم
واعظ ما بوي حق نشنيد بشنو کاين سخن		در حضورش نيز مي‌گويم نه غيبت مي‌کنم
با صبا افتان و خيزان مي‌روم تا کوي دوست		و از رفيقان ره استمداد همت مي‌کنم
خاک کويت زحمت ما برنتابد بيش از اين		لطف‌ها کردي بتا تخفيف زحمت مي‌کنم
زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تير بلاست		ياد دار اي دل که چندينت نصيحت مي‌کنم
ديده بدبين بپوشان اي کريم عيب پوش		زين دليري‌ها که من در کنج خلوت مي‌کنم
حافظم در مجلسي دردي کشم در محفلي		بنگر اين شوخي که چون با خلق صنعت مي‌کنم

اين تصوير اثري است از استاد فرشچيان

منبع متن : fa.wikisource.org

ابن سيرين را خبر كن !

سيد سروش موسوي — Sun, 30 Aug 2009 04:40:00 GMT

نام شعر : ابن سيرين را خبر كن !

نام شاعر : حميد رضا برقعي

روي پيشاني بختم خط به خط چين ديده ام

بسکه خود را در دل آيينه غمگين ديده ام

مو سپيدم مو سپيدم موسپيدم مو سپيد

گرگ باران ديده هستم، برف سنگين ديده ام

آه يک چشمم زليخا آن يکي يعقوب شد

حال يوسف را ببينم با کدامين ديده ام؟

آشنا هستي به چشمم صبر کن، قدري بخند

يادم آمد، من تورا روز نخستين ديده ام

بيستون ديشب به چشمم جاده اي هموار بود

ابن سيرين را خبر کن، خواب شيرين ديده ام.

منبع : وب پرسه در خيال

شرمنده جاي عکس خالي باشه تا چند روز ديگه

موفق باشيد

اي واي بر اسيري كز ياد رفته باشد ...

سيد سروش موسوي — Sun, 26 Jul 2009 08:27:00 GMT

نام شعر : اي واي بر اسيري كز ياد رفته باشد ...

نام شاعر : روان شاد حزين لاهيجي

اي واي بر اسيري کز ياد رفته باشد
در دام مانده باشد صياد رفته باشد

آه از دمي که تنها، با داغ او چو لاله
در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد

امشب صداي تيشه از بيستون نيامد
شايد به خواب شيرين، فرهاد رفته باشد

خونش به تيغ حسرت يا رب حلال بادا
صيدي که از کمندت آزاد رفته باشد

از آه دردناکي سازم خبر دلت را
وقتي که کوه صبرم بر باد رفته باشد

رحم است بر اسيري کز گرد دام زلفت؟
با صد اميدواري ناشاد رفته باشد

شادم که از رقيبان دامن کشان گذشتي
گو مشت خاک ما هم، بر باد رفته باشد

پرشور از "حزين" است امروزکوه و صحرا
مجنون گذشته باشد فرهاد رفته باشد

آرامگاه حزين لاهيجي در شهر بنارس هند

منبع متن : asheghane.blogspot

با تشكر از دوست گرامي اقا يا خانم ((من)) براي معرفي يه منبع خوب در نظرات پست قبل .

آب را گل نكنيم ...

سيد سروش موسوي — Fri, 24 Jul 2009 08:30:00 GMT

سلام به شما بازديد كننده ي گرامي

امروز مي خوام ايستگاه شعر رو به سفارش دوست خوبم با شعر آب را گل نكنيم از سهراب به روز كنم

اميدوارم خوشتون بياد

تو نظرات بگيد كه از چه شاعراني بيشتر بذارم

ممنون از بازديد همتون

نام شعر : آب را گل نكنيم ...

نام شاعر : شادروان سهراب سپهري

آب را گل نکنيم
در فرودست انگار کفتري مي خورد آب
يا که در بيشه اي دور سيره اي پر مي شويد
يا در آبادي کوزه اي پر مي گردد
آب را گل نکنيم
شايد اين آب روان مي رود پاي سپيداري تا فروشويد اندوه دلي
دست درويشي شايد نان خشکيده فرو برده در آب
زن زيبايي آمده لب رود
آب را گل نکنيم
روي زيبا دوبرابر شده است
چه گوارا اين آب
چه زلال اين رود
مردم بالا دست چه صفايي دارند
چشمه هاشان جوشان گاوهاشان شيرافشان باد
من نديدم دهشان
بي گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست
ماهتاب آنجا مي کند روشن پهناي کلام
بي گمان در ده بالا دست چينه ها کوتاه است
مردمش مي دانند که شقايق چه گلي است
بي گمان آنجا آبي آبي است
غنچه اي مي شکفد اهل ده باخبرند
چه دهي بايد باشد
کوچه باغش پر موسيقي باد
مردمان سر رود آب را مي فهمند
گل نکردنش ما نيز
آب را گل نکنيم

منبع متن : آواي آزاد

تفالي به حضرت حافظ

سيد سروش موسوي — Sun, 19 Jul 2009 05:48:00 GMT

تفالي به حضرت حافظ

داشتم فکر مي کردم امروز با چه شعري به روز کنم ايستگاه شعر رو

بعد ياد فال چند روز پيشم افتادم

شعر قشنگي هست

مجمع خوبي و لطف است عذار چو مهش
ليکنش مهر و وفا نيست خدايا بدهش

دلبرم شاهد و طفل است و به بازي روزي
بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش

من همان به که از او نيک نگه دارم دل
که بد و نيک نديده‌ست و ندارد نگهش

بوي شير از لب همچون شکرش مي‌آيد
گر چه خون مي‌چکد از شيوه چشم سيهش

چارده ساله بتي چابک شيرين دارم
که به جان حلقه به گوش است مه چاردهش

از پي آن گل نورسته دل ما يا رب
خود کجا شد که نديديم در اين چند گهش

يار دلدار من ار قلب بدين سان شکند
ببرد زود به جانداري خود پادشهش

جان به شکرانه کنم صرف گر آن دانه در
صدف سينه حافظ بود آرامگهش

اين تصوير اثري است از استاد فرشچيان

منبع متن : http://www.babylon.com/

گزيده اي از آبي خاكستري سياه

سيد سروش موسوي — Thu, 16 Jul 2009 22:59:00 GMT

نام شعر : گزيده اي از قصيده ي آبي خاکستري سياه

نام شاعر : شادروان حميد مصدق

در شبان غم تنهايي خويش
عابد چشم سخنگوي توام
من در اين تاريکي
من در اين تيره شب جان فرسا
زائر ظلمت گيسوي توام
گيسوان تو پريشان تر از انديشه ي من
گيسوان تو شب بي پايان
جنگل عطرآلود
شکن گيسوي تو
موج درياي خيال
کاش با زورق انديشه شبي
از شط گيسوي مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر مي کردم
کاش بر اين شط مواج سياه
همه ي عمر سفر مي کردم

شب تهي از مهتاب
شب تهي از اختر
ابر خاکستري بي باران پوشانده
آسمان را يکسر
ابر خاکستري بي باران دلگير است
و سکوت تو پس پرده ي خاکستري سرد کدورت افسوس
سخت دلگيرتر است
شوق بازآمدن سوي توام هست
اما
تلخي سرد کدورت در تو
پاي پوينده ي راهم بسته
ابر خاکستري بي باران
راه بر مرغ نگاهم بسته

واي ، باران
باران ؛
شيشه ي پنجره را باران شست
از دل من اما
چه کسي نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربي رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
مي پرد مرغ نگاهم تا دور
واي ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست

خواب رؤياي فراموشيهاست
خواب را دريابم
که در آن دولت خاموشيهاست
من شکوفايي گلهاي اميدم را در رؤياها مي بينم
و ندايي که به من مي گويد :
گر چه شب تاريک است
دل قوي دار ، سحر نزديک است

تو گل سرخ مني
تو گل ياسمني
تو چنان شبنم پاک سحري ؟
نه
از آن پاکتري
تو بهاري ؟
نه
بهاران از توست
از تو مي گيرد وام
هر بهار اين همه زيبايي را
هوس باغ و بهارانم نيست
اي بهين باغ و بهارانم تو

سيل سيال نگاه سبزت
همه بنيان وجودم را ويرانه کنان مي کاود
من به چشمان خيال انگيزت معتادم
و دراين راه تباه
عاقبت هستي خود را دادم
آه سرگشتگي ام در پي آن گوهر مقصود چراست ؟
در پي گمشده ي خود به کجا بشتابم ؟
مرغ آبي اينجاست
در خود آن گمشده را دريابم

چه شبي بود و چه فرخنده شبي
آن شب دور که چون خواب خوش از ديده پريد
کودک قلب من اين قصه ي شاد
از لبان تو شنيد

زندگي رويا نيست
زندگي زيبايي ست
مي توان
بر درختي تهي از بار ، زدن پيوندي
مي توان در دل اين مزرعه ي خشک و تهي بذري ريخت
مي توان
از ميان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو
هر دو بيزار از اين فاصله هاست
قصه ي شيريني ست
کودک چشم من از قصه ي تو مي خوابد
قصه ي نغز تو از غصه تهي ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ اين دشت
يادگاران تو اند
رفته اي اينک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوکواران تو اند
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد
رفته اي اينک ، اما ايا
باز برمي گردي ؟
چه تمناي محالي دارم
خنده ام مي گيرد

من گمان مي کردم
دوستي همچون سروي سرسبز
چارفصلش همه آراستگي ست
من چه مي دانستم
هيبت باد زمستاني هست
من چه مي دانستم
سبزه مي پژمرد از بي آبي
سبزه يخ مي زند از سردي دي
من چه مي دانستم
دل هر کس دل نيست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بي خبر از عاطفه اند

-----من از اين قسمت خيلي خوشم مياد-----

من در ايينه رخ خود ديدم
و به تو حق دادم
آه مي بينم ، مي بينم
تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي
من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم
چه اميد عبثي
من چه دارم که تو را در خور ؟
هيچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟
هيچ
تو همه هستي من ، هستي من
تو همه زندگي من هستي
تو چه داري ؟
همه چيز
تو چه کم داري ؟ هيچ

--------------------------------

دشت ها نام تو را مي گويند
کوه ها شعر مرا مي خوانند
کوه بايد شد و ماند
رود بايد شد و رفت
دشت بايد شد و خواند
در من اين جلوه ي اندوه ز چيست ؟
در تو اين قصه ي پرهيز که چه ؟
در من اين شعله ي عصيان نياز
در تو دمسردي پاييز که چه ؟
حرف را بايد زد
درد را بايد گفت
سخن از مهر من و جور تو نيست
سخن از تو
متلاشي شدن دوستي است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنايي با شور ؟
و جدايي با درد ؟
و نشستن در بهت فراموشي
يا غرق غرور ؟
سينه ام اينه اي ست
با غباري از غم
تو به لبخندي از اين اينه بزداي غبار
آشيان تهي دست مرا
مرغ دستان تو پر مي سازند
آه مگذار ، که دستان من آن
اعتمادي که به دستان تو دارد به فراموشي ها بسپارد
آه مگذار که مرغان سپيد دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهي بگذارد
من چه مي گويم ، آه
با تو اکنون چه فراموشي هاست
با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشيها ست
تو مپندار که خاموشي من
هست برهان فرانموشي من

متن از وبسايت آواي آزاد

مست آمدم اي پير كه مستانه بميرم ...

سيد سروش موسوي — Thu, 04 Dec 2008 01:46:00 GMT

نام شعر : مست آمدم اي پير كه مستانه بميرم ...

نام شاعر : استاد بزرگ شعر معاصر ، شهريار

مست آمدم اي پيـــر که مستـــانه بميــرم	مستـــانه در اين گـــوشـــه ي ميـــخانه بميـرم
درويشــــــــم و بگــــذار قلـنـــــدر منـشــــانه	کاكل همه افشان به ســـر شــانه بميــــرم
ميخانه به دور ســـــــر من چــــرخد و اينـــم	پيـــمــان که به چــرخيــــــدن پيمانه بميــرم
من بلبــــل عشـــاق به دامي نشـــــوم رام	در دام تو هــــم بي طــمــــع دانه بميـــــــرم
شمعي و طواف حرمي بود که مي خواست	پروانـه بــزايــم مــن و پــروانـه بميــــــــــــــرم
مــن در يتيــمـــــم صدفـــم سيــنه درياست	بگذار يتـيـــمانه و دردانــه بميــــــــــــــــــــرم
بيـگانـه شــمـــردند مـــرا در وطن خـــويــش	تا بي وطن و از هـمـــه بيــــگانه بميــــــــرم
گو ني زن ميــخــانه بـگــــو جــان به لب آور	تا با تـــب و لب بــــــر لب جــانــانه بميـــــرم
آن ســـلســــله ي زلـف که زنار دلـــــم بــــــود	در گردنـــــم آويز که ديــــــوانه بميــــــــــــــرم
ايـن ديـر مغـان ته چــک ايران قديـــــم است	اينجاست که من بي چک و بي چانه بميرم
در زنــدگي افســـانه شـــدم در هـــمه آفاق	بگذار که در مرگ هــــم افســــانه بميــــــرم
در گوشـــه ي کاشـــانه بســـي سوختـــم اما	آن شمــع نبــــودم که به کاشـــــــانه بميرم

منبع متن : amirmail.persianblog.ir

توجه : دوستان نمي دونم چرا اين فاصله ها مي افته هر کاريش مي کنم مي کنم درست نمي شه .

سه رباعي

سيد سروش موسوي — Thu, 20 Nov 2008 02:25:00 GMT

نام شاعر :‏ شادروان دكتر قيصر امين پور

دلم خون است ...

نه از مهر ور نه از کين مي نويسم
نه از کفر و نه از دين مي نويسم

دلم خون است ، مي داني برادر
دلم خون است ، از اين مي نويسم

بگذار بگويمت

اين دل به کدام واژه گويم چون شد
کز پرده برون و پرده ديگر گون شد

بگذار بگويمت که از ناگفتن
اين قافيه در دل رباعي خون شد

اي غم ...

اي غم ، تو که هستي از کجا مي آيي؟
هر دم به هواي دل ما مي آيي

باز آي و قدم به روي چشمم بگذار
چون اشک به چشمم آشنا مي آيي!

لينك مربوط به مرحوم امين پور در ويكي پديا

منبع متن : sarapoem.persiangig.ir

shafighi.com

خون گريه زخم ...

سيد سروش موسوي — Wed, 19 Nov 2008 02:48:00 GMT

نام شعر :‏ خون گريه زخم

نام شاعر : ساعد باقري

يادگار از تو همين سوخته جاني است مرا
شعله از توست ، اگر گرم زباني است مرا

به تماشاي تن سوخته ات آمده ام
مرگ من باد كه اين گونه تواني است مرا

نه زخون گريه آن زخم ، گزيري ست تو را
نه از اين گريه يكريز ، اماني است مرا

باورم نيست ، نگاه تو و اين خاموشي؟
باز برگردش چشم تو گماني است مرا

چه زنم لاف و رفاقت ؟ نه غمم چون غم توست
نه از آن گرم دلي هيچ نشاني است مرا

گو بسوزد تنه خشك مرا غم ، كه به كف
برگ و باري نبود دير زماني است مرا

عرق شرم دلم بود كه از چشمم ريخت!
ورنه بركشته تو گريه روا نيست مرا

منبع متن : iranpoetry.com
انتقادات و پيشنهاد هاي خود را به صورت نظر ارسال كنيد تا بتونم وبلاگ رو بهترش كنم . ممنون

باراني ...

سيد سروش موسوي — Mon, 17 Nov 2008 05:59:00 GMT

نام شعر : باراني

نام شاعر : محمد علي بهمني

با همه ي بي سر و ساماني ام
باز به دنبال پريشاني ام

طاقت فرسودگي ام هيچ نيست
در پي ويران شدني آني ام

دلخوش گرماي کسي نيستم
آمده ام تا تو بسوزاني ام

آمده ام با عطش سال ها
تا تو کمي عشق بنوشاني ام

ماهي برگشته ز دريا شدم
تا که بگيري و بميراني ام

خوب ترين حادثه مي دانمت
خوب ترين حادثه مي داني ام؟

حرف بزن! ابر مرا باز کن
دير زماني است که باراني ام

حرف بزن، حرف بزن، سال هاست
تشنه ي يک صحبت طولاني ام

ها به کجا ميکشي ام خوب من ؟
ها نکشاني به پشيماني ام

لينک محمد علي بهمني در ويکي پديا

منبع متن : www.243.blogfa.com